تازه های سایت

محدودیت‌های قانونی برای محمدرضا شجریان

آرمان در همین راستا با معاون پارلمانی وزیر ارشاد گفت‌وگویی داشته است. پاسخهای حسین نوش‌آبادی درمورد  شجریان و ممنوعیت برگزاری کنسرت را در ادامه می‌خوانید:

گفت‌وگوی «آرمان» با نوش‌آبادی به مجوزهای وزارت ارشاد رسید و البته پای محمدرضا شجریان که می‌توان از وی به‌عنوان پرطرفدارترین خواننده ستاره‌دار یاد کرد، نیز به این مصاحبه باز شد. درواقع معاون پارلمانی وزیر ارشاد می‌گوید: محمدرضا شجریان ممنوعیت قانونی برای برگزاری کنسرت دارد.

صدور مجوزهای وزارت ارشاد بر چه اصولی استوار است؟

مجوزها براساس معیارهای حقوقی و قانونی و ضوابط موجود هم به لحاظ قانونی و هم به لحاظ شرعی صادر می‌شود.

با این شرایط اگر شخصی مثل محمدرضا شجریان درخواست مجوز برای برگزاری کنسرت دهد، شما مجوز می‌دهید؟

من به همین دلیل می‌گویم به لحاظ قانونی؛ یعنی برخی افراد برای اجرای کنسرت دارای محدودیت قانونی هستند و ما براساس آن ضوابط مجوز‌ها را صادر می‌کنیم که بخشی از آن شامل همین مساله است یعنی افرادی که محدودیت و ممنوعیت دارند نیز لحاظ می‌شود که دست ما نیست و ما تنها موظف به رعایت آنها هستیم. ممنوع‌الفعالیت شدن افراد ربطی به وزارت ارشاد ندارد.

یعنی محمدرضا شجریان با ممنوعیت قانونی مواجه است؟

ایشان محدودیت‌هایی دارند که توسط نهادهای دیگر قرار داده شده است و دست ما نیست.

منبع:انتخاب

در باره استاد شجریان

محمدرضا شجریان، یکم مهر ۱۳۱۹ در مشهد زاده شد. خواندن را از کودکی با همان لحن کودکانه آغاز کرد. وی در سال ۱۳۳۸ به دانشسرای مقدماتی در مشهد رفت و از همان سال برای نخستین بار با یک معلم موسیقی آشنا شد.  وی پس از دریافت دیپلم دانشسرای عالی، به استخدام آموزش و پرورش در آمد و به تدریس مشغول شد و در این زمان با سنتور آشنا شد. در سال ۱۳۳۷ به رادیو خراسان رفت و در رشته آواز مشغول فعالیت شد. سپس برای اجرای برنامه‌های گلها به تهران نزد استاد داوود پیرنیا دعوت شد و در بیش از یکصد برنامه گلها و برگ سبز شرکت کرد. شجریان تا سال ۱۳۵۰ با نام مستعار سیاوش بیدکانی با رادیو همکاری می‌کرد، ولی بعد از آن از نام خود استفاده کرد. در ۱۳۵۰ با فرامرز پایور آشنا شد و یادگیری سنتور و ردیف‌های آوازی را نزد وی دنبال کرد. در سال ۱۳۵۱ در برنامهٔ گلها با استاد نورعلی خان برومند آشنا شد و به آموختن شیوهٔ آوازی طاهرزاده نزد او پرداخت. از سال ۱۳۵۲ نزد عبدالله دوامی کلیه ردیف‌های موسیقی و شیوه‌های تصنیف‌خوانی را فرا گرفت. در همین سال به همراه گروهی از هنرمندان چون محمدرضا لطفی، ناصر فرهنگ‌فر، حسین علیزاده، جلال ذوالفنون و داوود گنجه‌ای، مرکز حفظ و اشاعه موسیقی را به سرپرستی استاد داریوش صفوت بنا نهاد.

وی شیوه‌های آوازی اقبال‌السلطان، تاج اصفهانی، میرزا ظلی، ادیب خوانساری، حسین قوامی و بنان را روی صفحات و نوارها به‌دقت دنبال کرد. از سال ۱۳۵۴، تدریس هنرجویان را در رشته آواز در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران آغاز کرد و در سال ۱۳۵۸ با تعطیلی این رشته کار تدریس خود را پایان داد. در سال ۱۳۵۷ به‌همراه هوشنگ ابتهاج و برخی هنرمندان دیگر از رادیو کناره‌گیری کرد. شجریان در اسفندماه سال ۱۳۵۶ شرکت دل‌آواز را بنیان‌گذاری کرد. همچنین در سال ۱۳۵۶ در مسابقه تلاوت قرآن کشوری رتبهٔ نخست را به دست‌آورد.

در ۱۳۵۷ چندین سرود میهنی اجرا کرد و همکاری خود را با سازمان‌های دولتی ادامه نداد و در خانه به تحقیق و تدوین ردیف‌های آوازی پرداخته و به آموزش شاگردان قدیمی‌اش همت گماشت. در فاصله سال‌های دههٔ شصت، شجریان همکاری گسترده‌ای را با پرویز مشکاتیان آغاز کرد که حاصل آن آلبوم‌هایی چون بیداد همایون، آستان جانان، سرّ عشق (ماهور)، نوا، دستان، گنبد مینا و جان عشاق بود. در این سال‌ها به همراه گروه عارف کنسرت‌هایی را در خارج از ایران اجرا کرد.

پس از سال ۱۳۶۸ به همراه داریوش پیرنیاکان و جمشید عندلیبی به اجرای کنسرت در آمریکا و اروپا پرداخت. این گروه در سال بعد، کنسرت‌هایی را برای جمع‌آوری کمک مردم دنیا به زلزله‌زدگان رودبار انجام داد. شجریان در سال ۱۳۷۸ جایزه پیکاسو را از طرف سازمان یونسکو دریافت کرد. از سال ۱۳۷۹ با حسین علیزاده، کیهان کلهر و پسرش همایون به اجرای کنسرت پرداخت که حاصل آن، آلبوم‌های زمستان است، بی تو به سر نمی‌شود، فریاد، ساز خاموش و سرود مهر بود. در سال ۱۳۸۲، به همراه همین گروه برای کمک به زلزله‌زدگان بم کنسرتی در تهران با نام هم‌نوا با بم اجرا کرد.

از سال ۱۳۸۶، شجریان به همکاری با گروه آوا پرداخت و کنسرت‌هایی در تهران، اصفهان، اروپا، آمریکا و کانادا اجرا کرد. در همین سال و در مراسم درگذشت مادرش، پس از ۳۰ سال، دعای ربنا را دوباره خواند. شجریان اکنون به همراه پسرش همایون شجریان به ترویج و اشاعه موسیقی اصیل و سنتی ایرانی می‌پردازد. پس از برگزاری کنسرت شجریان در ونکوور کانادا، گلوب اند میل، شجریان را افسانهٔ موسیقی شرق معرفی کرد.

سایت رسمی استاد شجریان

همایون شجریان (۳۱ اردیبهشت ۱۳۵۴ مشهد) خوانندهٔ موسیقی سنتی ایرانی و نوازندهٔ تنبک و کمانچه می‌باشد. وی پسر محمدرضا شجریان و برادر مژگان شجریان می‌باشد. وی در خانواده‌ای سرشار از موسیقی متولد شد و فرزند محمدرضا شجریان است و از کودکی علاقه به موسیقی و ریتم در او نمایان بود تا آن که با تشخیص پدر نزد ناصر فرهنگ‌فر به فراگیری تکنیک و شناخت ریتم که اساس موسیقی است پرداخت و چند سالی هم آموختن را نزد جمشید محبی ادامه داد. از سن ده‌سالگی به همراه خواهرانش نزد پدر آواز را شروع کرد و در دوران بلوغ روزانه تکنیک آواز و صداسازی را به صورت فشرده فرا گرفت. در همان زمان به هنرستان موسیقی رفت و کمانچه را به عنوان ساز تخصصی خود انتخاب کرد و در خارج از هنرستان به ادامهٔ فراگیری آن نزد اردشیر کامکار و آشنایی با تار و سنتور به صورت گوشی پرداخت.
او از سال ۱۳۷۰ به همراه محمدرضا شجریان در کنسرت‌های آمریکا، اروپا و ایران (با تنبک) همراهی کرد و از ۱۳۷۸ به بعد در صحنهٔ کنسرت‌ها به هم‌خوانی با پدرش پرداخت. اولین اثر با حضور او یاد ایام نام دارد که در آن اثر همایون شجریان تنبک نوازی را بر عهده داشته است. همایون شجریان کنسرت‌های بسیاری را با بزرگان موسیقی اجرا کرده و آثار زیادی را به همراه آنان در ایران و جهان منتشر کرده‌است که می‌توان به آلبوم کنسرت‌های «بی تو بسر نمی‌شود» و «فریاد» اشاره کرد که هردو اثر در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۵ نامزد دریافت جایزه گرمی شدند.
اولین آلبوم همایون شجریان تنهایی خوانندگی آن را بر عهده داشت «نسیم وصل» نام دارد که آهنگ‌سازی آن را محمدجواد ضرابیان بر عهده داشته‌است در سال ۱۳۸۲ منتشر شد. این سرآغازی بود بر اجرای کنسرت‌ها و آلبوم‌های مستقل او. وی پس از آن در سال ۱۳۸۳ دو آلبوم شوق دوست و ناشکیبا را منتشر کرد و در سال ۱۳۸۴ نقش خیال را به آهنگ‌سازی علی قمصری به بازار عرضه کرد که با استقبال فراوانی روبرو شد. پس از آن در مهر ماه ۱۳۸۵ آلبوم با ستاره‌ها که حاصل همکاری او با محمدجواد ضرابیان می‌باشد را به بازار عرضه کرد. در سال ۱۳۸۷ دو آلبوم قیژک کولی و خورشید آرزو را با همکاری گروه دستان منتشر کرد. او آب، نان، آواز را به آهنگسازی علی قمصری در سال ۱۳۸۸ و آلبوم شب جدایی را در سال ۱۳۸۹ منتشر کرد. در سال ۱۳۹۰ او آلبوم شوق نامه و ای جان جان بی‌من مرو را عرضه کرد. آلبوم شوق نامه به نوعی بازیابی تصانیف منسوب به عبدالقادر مراغه‌ای است که حاصل ۴ سال تلاش گروهی به سرپرستی محمدرضا درویشی است.
البته همایون شجریان تا سال ۱۳۸۸ پدرش را در اجراها همراهی می‌کرد. این دو مدت زمانی عضو گروه آوا بودند و در این دوران دو آلبوم غوغای عشق‌بازان و کنسرت محمدرضا شجریان و گروه آوا اجرا و به بازار عرضه شدند. ترانه «وطن» بر اساس شعری با همین نام از سیاوش کسرایی از کارهایی بود که او چندی قبل از خرداد ۸۸ منتشر کرد. آلبوم «چرا رفتی» از آخرین آثار مطرح وی است

پیام شجریان برای درگذشت صادق طباطبایی

محمدرضا شجریان در پیامی که در صفحه شخصی خود گذاشته است، درگذشت صادق طباطبایی را تسلیت گفت.

به گزارش ایسکانیوز، متن این پیام به شرح زیر است:

«با دلی آکنده از تاسف و تأثر به‌دیگرسو شتافتن دوست دیرینه همدلم دکتر صادق طباطبایی را که عاشق شعر و گل و موسیقی و پشتیبان اساتید و هنرمندان و موسیقیدانان و اهل شعر و ادب بود، به همسر گرامی‌اش و فرزندانش غزاله و عدنان و خواهر و برادران ارجمندش و خاندان محترم و وابستگان و دوستان و نزدیکان، صمیمانه تسلیت می‌گویم و همدردم.

همیشه دوستش داشتم. یاد و خاطره‌های روزگاران گذشته با او تنها ارمغان به‌جامانده از اوست. فراموشش نمی‌کنیم.»

محمدرضا شجریان و همایون در مجلس انارخوران+ عکس

در قدیم پیشکسوت‌های خوشنویسی ایران یک روز از سال میهمان منزل «استاد واعظ تهرانی» در تهرانپارس بودند تا ضمن تازه کردن دیدار، دور سفره جمع شوند و انار میل کنند.

Shajarian_2

به گزارش خبرنگار موسیقی ایسکانیوز، این تصاویر که از آرشیو شخصی مرحوم استاد «فریدون سالکی»، پیشکسوت خودشنویسی ایران استخراج شده، مجلس انارخوران بهمن‌ماه 1372 را ثبت کرده است و «استاد محمدرضا شجریان»، «همایون شجریان» و «استاد نصرت کریمی» از چهره‌های مشهوری هستند که در عکس‌ها دیده می‌شوند.

Shajarian_1

استاد واعظ تهرانی، یک باغ انار داشت که در ساوه واقع شده بود و هر کسی که در آن مجلس بیشتر از بقیه انار می‌خورد، یک جعبه انار دیگر هم جایزه می‌گرفت تا با خود به خانه ببرد.

Shajarian_3

توضیح عکس آخر:از راست به چپ: استاد فریدون سالکی و استاد واعظ تهرانی

منبع:ایسکانیوز